و نامه هایی که به مقصد نمی رسند هرگز...

چیزی در من هست که دوست ندارد در کلامی خلاصه شود ...

پ.ن.

تولدت مبارک عزیز دلم

هیچ نشونی از خودش نذاره حتی یه سنگ قبر

بره یه جای دووووووووووووور

که هیشکی نشناستش

و شناسنامه نخوان ازش مدام

و نوستالژی نداشته باشه با خودش حتی...

ای تف تو روحت ماژلان

هیچ جایی نمونده رو نقشه...هیچ جا

پ ن.

سلام سانی مکین اینا

تا سایه شون تو رو هم برد زیر سایه

خوش اومدی به دنیای سایه ها دخترک 

به اینهمه جغرافیای معلوم

مرزهای مشخص

مالکیت های مستند

تاریخ های مکرر

حرفهای گفته

شعر های نوشته

قصه های خوانده

روز مره های مشابه خاکستری

من خسته ام

از کشف این خورده جنایت های بشری

از لمس معجزه های کوچک و پنهان

دلم اتفاق میخواهد

از آن اتفاقهایی که تاریخ راهش را گم کند

راه بیفتد روی نقشه های نا معلوم

زندگی شکل دیگری باشد...

لحظه ای بنشین که باران بگذرد...

موجی سیاه و سرگردان

و حیرانی مان را به دوش میکشیدیم

و بی تابی مان را ناله میزدیم

و پای آبله زده مان را

نای دویدن نبود

دنبال خاطره ای

که بر شانه های تکیده مان

تا ابد بدرقه می شد

ما آمدیم

موجی سیاه و سرگردان

مضطرب

ملتهب

با داغ  نگاهی

بر نعش های منجمدمان

و مهربانی را دست خاک سپردیم

و انتظار خنده را به قیامت...

***

پی نوشت ندارد

همان که گفتم

دلمان برایتان تنگ خواهد شد استاد.

پی پی نوشت:

گفتن ندارد اما  توضیح بیشتر اگر میخواهید:این روزها سوگوار عزیزی هستم

و بی تابی دخترک ده ساله اش در آغوشم نفسم را تنگ کرده...

دعا کنید برایمان

پ ن.

دلمان برایتان تنگ میشود استاد...

قایم شده ، هی هر از چند گاهی دلش می گیرد می آید بیرون نفسی تازه کند

آدمها نمی فهمند دلتنگی اش را ،هی دور بر میدارند که "تو چه مرگت شده باز"

آدم هم که همیشه ی خدا توضیح دادنش نمی آید ، مجبور میشود هی الکی

بخندد و دروغکی بگوید من خوبم یا خوب میشوم حتمن و بعد نداند بخندد توی

دلش،مثل دختر بچه هایی که یک راز قایم کردند توی دلشان و هی غنج میزند

پوستشان حتی برای واگو یا فحش بدهد به خودش و آن طفلک زنجیر شده ی

درونش که نفس چاق کردنش هم مصیبت است تا چه رسد به عریانیش...

پ ن.

ما اصولن حالمان خوب است.هوس مردن نداریم،وقتش را هم ایضن.اما همینجا

وصیت میکنیم پس از مرگمان حالا شما بگیر همان بعد از صد و بیست سال به

جای روضه خوان سر قبر و این جور بازی ها همین my immortal اوانسنس را

بگذارید برایمان ، روحمان شدیدن قرین آرامش و رحمت خواهد شد.

دستتان درد نکند به انضمام مقادیر معتنابهی دو نقطه ایکس و ستاره پیشاپیش!

اتفاق غریبی نیست

وقتی هنوز

نفس میکشی

رفتن

حادثه ی عجیبی نیست

وقتی هنوز

چشمت را پر میکنم

ولی من رفته ام

من مرده ام

یا شاید تو

سالهاست.

مردنش هم می گیرد لابد.

..........................................................

......................................

.......................

...........

.....

...

..

.

ps:

تهران
۷ جولای
دیگر یکی نمانده به آخر دنیا!
...

تمام برنامه ها به هم بریزن

ما اینهمه طرح ریختیم که قراره هفته ی دیگه بیاییم تهران و مثلا کلی خوش

بگذرونیم اما جلو افتادن یه ماهه ی نامزدی پسر عمهه و نقش کلیدی ما به

عنوان دختر دایی/خواهر دوماد!!! باعث شد که تمام نقشه های دلپذیر این

مدت نقش بر آب بشن و خلاصه اش اینکه دیگه تهران بی تهران

شایان ذکر است که بی هیچ حرف پیش و گوش شیطان کر و چشم حسود

کور عروسی اون یکی پسر عمهه مرداد تهران برگزار میشه و ما ان شالله

حدود یه ماه دیگه جبران مافات خواهیم کرد  

پی نوشت قهرمانانه:

زنده باد زاپاتا

نگاهت که میکنم

دلم میریزد پایین

حساب میکنم

چقدر وقت دیگر مجال دارم

موی یک دست خاکستری

و نگاه عاشقانه ات را

وقت زل زدن به صورتم

و "من فکر کردم این دفعه هم

مثل همیشه

سلیقه ام

با دختر کوچولوی قشنگم یکی میشه"

گفتنت را می شود تکرار کرد

چشمهایت پر از اضطراب شکنندگی من است

چشمهایم پر از کابوس نداشتنت...